Rada rodziców – pomiędzy formalną a nieformalną edukacją dziecka - LULEK, BARBARA (Journal of Education, Technology and Computer Science, 2016)
Współczesny system kształcenia nie kończy się na szkole jako formalnym podmiocie odpowiedzialnymza proces kształcenia i wychowania młodego pokolenia. Dzieci i młodzież zdobywająwiedzę i kształtują umiejętności także w szeroko rozumianym środowisku nieszkolnym, którebogate jest w jakościowo różne bodźce edukacyjne. W takiej sytuacji oczekiwać należy od szkołyrezygnacji z monopolizacji kształcenia i certyfikacji kompetencji na rzecz zaspokajania potrzebi rozwijania aspiracji dydaktycznych uczniów na zasadach edukacyjnego partnerstwa. Naturalnymsprzymierzeńcem nauczycieli w wymienionych przedsięwzięciach zmierzających do harmonizowaniaoddziaływań edukacji szkolnej i nieszkolnej jest społeczność rodziców, a zwłaszcza ichformalna reprezentacja – rada rodziców. Organy rodzicielskie w szkole w sposób naturalny mogąinicjować działania środowiskowe, dążąc do uwzględniania w pracy szkoły doświadczeń pozaszkolnychuczniów, a także włączać podmioty funkcjonujące w najbliższym otoczeniuw proces nauczania i wychowania szkolnego. Dlatego też treść niniejszego artykułu, o charakterzeteoretyczno-empirycznym, jest próbą odpowiedzi na pytanie o inicjowanie przez radę rodzicówdziałań zmierzających do realizacji edukacji środowiskowej i określenia jej modelu.