Przystąpienie dóbr koprzywnickich do Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego jako egzemplifikacja trudności finansowych dóbr ziemskich w Królestwie Polskim w I połowie XIX wieku - Janeczek, Łukasz (UR Journal of Humanities and Social Sciences, 2020)
Wskutek kasaty części klasztorów w roku 1819 skarb Królestwa Polskiego przejąłznaczne dobra ziemskie, wśród nich także i te należące do cystersów koprzywnickich.Zajęcie tego majątku nie było samo w sobie celem administracji państwowej. Dobramiały bowiem stanowić źródło dochodów dla Komisji Rządowej Wyznań Religijnychi Oświecenia Publicznego. Jednakże aby utrzymać dochodowość majątku na odpowiednim poziomie, konieczne było zapewnienie środków na modernizację i rozbudowę tychdóbr. W ówczesnych realiach jedynym, źródłem z którego można byłob pozyskać niezbędne fundusze, było Towarzystwo Kredytowe Ziemskie (dalej TKZ).Proces ubiegania się o uzyskanie pożyczki dla dóbr koprzywnickich, jaki przebyłaadministracja, doskonale oddaje, z jakimi wymaganiami musieli się zmagać ci, którzypodjęli decyzje o aplikowaniu do TKZ, i to pomimo faktu, iż dobra te należały do państwa, a w cały proces czynnie zaangażowane były także władze centralne.Równolegle w trakcie ubiegania się o kredyt na jaw wyszły wszelkie mankamentywynikające z państwowej własności tych dóbr. Jako że urzędnicy zaangażowani w uzyskanie kredytu nie byli posiadaczami tego majątku, a ich postępowanie było ściśle określone ramami realiów prawnych, zdradzali w swych działaniach – jak wynika z przepływu korespondencji pomiędzy poszczególnymi instytucjami – pewną ociężałość orazoczekiwanie niższych instancji na decyzje zwierzchników.Tym niemniej uzyskanie kredytu w tak wysokiej kwocie i na tak korzystnych warunkach bez wątpienia można uznać za sukces wszystkich zaangażowanych w nią urzędników. Co istotne, sukces ten był wymierny i przynosił perspektywę wzrostu wartościdóbr w dającej się określić przyszłości.