Efektywność działalności badawczo-rozwojowej uczelni technicznych w Polsce - Łącka, Irena; Brzezicki, Łukasz (Nierówności Społeczne a Wzrost Gospodarczy, 2020)
W gospodarce XXI w. opartej na wiedzy, długookresowy wzrost i rozwój gospodarczy zależą od umiejętności wykorzystywania wiedzy i technologii do tworzenia innowacji produktowych, procesowych, organizacyjnych, marketingowych, a nawet społecznych. Wiedza i technologia, kapitał ludzki oraz społeczny (umożliwiający transfer technologii ze świata nauki do gospodarki), stanowią dziś najważniejsze czynniki wytwórcze. Wśród różnych determinant wpływających na zdolność gospodarki do innowacji znajduje się działalność badawczo-rozwojowa (B+R) realizowana przez publiczne szkoły wyższe, m.in. uczelnie techniczne. Jednym z zadań tych podmiotów jest prowadzenie badań podstawowych, przemysłowych (stosowanych) i prac rozwojowych. Ich rezultaty powinny trafiać do przedsiębiorstw przemysłowych i usługowych jako możliwe do wykorzystania nowe rozwiązania. Działalność badawczo-rozwojowa szkół wyższych jest finansowana głównie ze źródeł publicznych, co skłania do próby oceny efektywności wykonywania tego zadania. Można to zrealizować za pomocą różnych metod, np. nieparametrycznej metody DEA. Celem artykułu jest pomiar za pomocą metody DEA efektywności działalności badawczo–rozwojowej publicznych uczelni technicznych w Polsce. Do badania przyjęto 14 uczelni, które podlegały w latach 2015–2017 Ministerstwu Nauki i Szkolnictwa Wyższego (MNiSW). Przeanalizowano efektywność szkół wyższych odnośnie do zgłaszania nowych rozwiązań patentowych oraz uzyskanych patentów. Uzyskane wyniki wskazują na bardzo niską i niską efektywność większości polskich szkół technicznych. Wynika to zarówno z małej liczby zgłoszeń patentowych, jak i małej liczby uzyskiwanych patentów. W badanym okresie grupa najbardziej efektywnych uczelni technicznych w obu aspektach liczyła jedynie 4–5 jednostek.