Mem jako metatekstualny element komunikacji w Internecie - Ciuba, Kacper (Rzeszowskie Studia Socjologiczne, 2020)
Ciągła ewolucja komunikacji międzyludzkiej w dużej mierze jest zależna od determinizmu technologicznego. Wiele dziejowych wynalazków wpłynęło na modyfikację procesu nadawania oraz odbierania komunikatów. Wynalezienie i rozwój mediów cyfrowych zapoczątkowały erę Internetu, co spowodowało, że komunikacja internetowa stała się powszechnym rodzajem komunikacji międzyludzkiej pozwalającym przekazywać dużą ilość informacji w krótkim czasie i zróżnicowanej formie. Możliwości sieci Web 2.0 sprawiły, że użytkownik Internetu, oprócz biernej obserwacji, był również w stanie tworzyć bądź współtworzyć treść, a w wyniku skonsolidowania tych cech zaczął pełnić rolę prosumenta. Ekspansja Internetu i otwarcie internautów na wielość form przekazu pozwoliła na to, by obraz pełnił równorzędne lub nawet bardziej złożone funkcje od tekstu. Komunikaty użytkowników Internetu opierają się na metatekstach, czyli połączeniach tekstów kultury dających początek nowym, odrębnym tekstom kultury. W pojęciu tak rozumianego metatekstu mieści się forma komunikacji nazywana memem internetowym. Stworzony na bazie memu kulturowego, zaliczany do komunikacji wizualnej sposób przekazywania komunikatów w memach internetowych jest pewnym uproszczeniem rzeczywistości i mimo swojej często błahej oraz dowcipnej formy może także kreować osobowość zarówno swoich twórców, jak i odbiorców wyprodukowanej treści. Opracowanie jest podzielone na część teoretyczną oraz empiryczną. W części teoretycznej omówione zostały definicje, zjawiska, a także typologie związane z: ogólnymi aspektami komunikacji, z komunikacją internetową oraz wizualną, teorią prosumenta, metatekstualnością czy pojęciem memu i memu internetowego. Część empiryczna opiera się przede wszystkim na charakterystyce przeprowadzonego badania własnego oraz przedstawieniu jego wyników.