Proces edukacyjny i wychowawczy szlachty i chłopów oczyma Izabeli z Flemmingów Czartoryskiej

Abstrakt

XVIII wiek w Polsce to okres, w którym zaczęto dostrzegać wadliwość dotychczasowego systemu edukacji, coraz częściej podnosząc kwestie reform, w tym konieczności wprowadzenia zmian w zakresie wychowania dziewcząt i nauczania ludności wiejskiej. Rezydencja Izabeli Czartoryskiej w Puławach stała się ważnym ośrodkiem kształcenia chłopców pochodzenia szlacheckiego oraz dziewcząt, również tych wywodzących się ze zubożałych rodzin. Księżna prowadziła też szereg działań mających na celu popularyzację edukacji wśród przedstawicieli najniższych klas społecznych.

Przedmiotem rozważań stały się poglądy Izabeli Czartoryskiej na wychowanie i edukację dzieci. Księżna stała się prekursorką nowych idei pedagogicznych, z którymi zetknęła się podczas podróży zagranicznych. Popularyzowała nowe modele wychowawcze i zwracała uwagę na konieczność kształcenia całego narodu, bez względu na pochodzenie i płeć.

Izabela Czartoryska była żywo zaangażowana w wychowanie własnych dzieci. W toku rozważań zaakcentowano, że postawa księżnej nie była wówczas ani popularna, ani oczywista.

Na podstawie zachowanej korespondencji przedstawiono poglądy Izabeli Czartoryskiej na wychowanie chłopców pochodzenia szlacheckiego. Następnie omówiono podejmowane przez księżną inicjatywy na rzecz upowszechnienia, uporządkowania i podniesienia jakości kształcenia dziewcząt. W dalszej części artykułu zwrócono uwagę na prowadzoną przez Czartoryską działalność społeczną, której istotnym elementem było wspieranie nauczania wiejskiego. Omówiono szereg inicjatyw podejmowanych przez księżną, zwracając uwagę na przyświecające jej cele. Edukacja miała stać się narzędziem do budowania tożsamości narodowej i pierwszym krokiem do poprawy losów Rzeczypospolitej.