Model współpracy interdyscyplinarnej w zakresie przeciwdziałania przemocy w rodzinie

Abstrakt

Zjawisko przemocy w rodzinie jest przedmiotem zainteresowania polskiego ustawodawstwa i opieki społecznej od połowy lat 90. Na przestrzeni lat podejmowano liczne działania mające na celu przeciwdziałanie temu zjawisku. Niewątpliwym zwieńczeniem tych działań była nowelizacja w 2010 roku przepisów o przeciwdziałaniu przemocy. Ustawodawca powierzył społeczności lokalnej szczególne zadanie – powołanie interdyscyplinarnych zespołów przeciwdziałania przemocy w rodzinie. Tworzy je wójt (prezydent miasta, burmistrz), a ich celem jest strategiczne planowanie lokalnej polityki społecznej w zakresie przeciwdziałania przemocy w rodzinie. W skład zespołów wchodzą: pracownicy socjalni, członkowie gminnych komisji profilaktyki problemów alkoholowych, policjanci, przedstawiciele placówek oświatowych (wychowawcy klas, pedagodzy szkolni), przedstawiciele jednostek ochrony zdrowia (lekarze pierwszego kontaktu, ratownicy medyczni, pielęgniarki środowiskowe), a także członkowie lokalnych organizacji non-profit. Ponadto w skład zespołu interdyscyplinarnego mogą wchodzić: kuratorzy, sędziowie, prokuratorzy oraz inni przedstawiciele podmiotów zajmujących się przeciwdziałaniem przemocy w rodzinie w danym środowisku lokalnym.

Przemoc w rodzinie jest niewątpliwie złożonym problemem wymagającym podejścia interdyscyplinarnego. Rodziny nią dotknięte zazwyczaj borykają się z wieloma problemami, takimi jak alkoholizm, bieda i bezrobocie, niepełnosprawność, dlatego potrzebują pomocy wielu instytucji jednocześnie. Współpraca przedstawicieli wielu lokalnych instytucji w ramach zespołów interdyscyplinarnych umożliwia perspektywiczne podejście do problemów poszczególnych rodzin dotkniętych przemocą w rodzinie. Jednocześnie współpraca interdyscyplinarna przynosi szereg korzyści zarówno specjalistom stanowiącym zespół, jak i osobom i rodzinom, do których kierowana jest pomoc.