Sposoby obrazowania śmierci dziecka w reklamie funeralnej
DOI:
https://doi.org/10.15584/slowo.2025.16.29Słowa kluczowe:
reklama funeralna, funeralia, śmierć dziecka, leksykaAbstrakt
Celem artykułu jest próba przedstawienia sposobów obrazowania w reklamie funeralnej dotyczącej śmierci dziecka. Materiał zebrano w latach 2023–2024 i obejmuje on 55 stron internetowych przedsiębiorstw okołopogrzebowych, z których wyekscerpowano 428 produktów, takich jak: trumny, urny, ubranka, pamiątki oraz znicze. Z przeprowadzonej analizy wynika, że zmarłe dziecko najczęściej konceptualizowane jest jako anioł przebywający w niebie. Odbiorcami reklam są rodzice zmarłego dziecka, a twórcy sięgają po typowe strategie reklamowe (tryb rozkazujący, stopień najwyższy, przymiotniki wartościujące), odwołując się jednocześnie do głębokich emocjonalnych więzi oraz naturalnego pragnienia rodziców, by zapewnić potomstwu to, co najlepsze.
Downloads
Bibliografia
Badyda, E. (2007). Od Ozyrysa po Sleep Time. Współczesne tendencje w nazewnictwie polskich zakładów pogrzebowych. Język Polski, LXXXVII, 29–36.
Breza, E. (2005). Nazwy zakładów pogrzebowych w Polsce. W: R. Łobodzińska (red.), Z najnowszych tendencji w polskim nazewnictwie (s. 69–81). Łask: Oficyna Wydawnicza Leksem.
Godek, K. (2009). Językowy obraz świata społeczności miejskiej i wiejskiej wpisany w inskrypcje nagrobne (na przykładzie cmentarza św. Salwatora w Krakowie oraz cmentarzy wybranych wsi podhalańskich). Kraków: rozprawa doktorska napisana pod kierunkiem prof. dr hab. Haliny Kurek, Uniwersytet Jagielloński, Wydział Polonistyki (maszynopis).
Krawczyk-Tyrpa, A. (2001). Uniewinniająca zwyczajność. O „wiejskich” eufemizmach w dialektach polskich. Etnolingwistyka, 13, 63–75.
Łucarz, A. (2012). Językowy obraz zmarłego widoczny na nagrobkach cmentarnych w Świeciu nad Wisłą i okolicach. Język – Szkoła – Religia, 7/1, 173–181.
Parzniewska, J. (1998). Nazwy zakładów pogrzebowych. Onomastica, XLIII, 283–289.
Piechnik, A. (2019). Określenia dzieci odnoszące się do ich wieku znane najmłodszym i najstarszym mieszkańcom pogórskich wsi. Słowo. Studia językoznawcze, 10, 168–177.
Puda-Blokesz, M. (2021). Dziedzictwo mitologii starożytnych w polskiej chrematonimii funeralnej. Kraków: Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu Pedagogicznego.
Serafin-Wicher, A. (2021). Nazwy trumien w polskich zakładach pogrzebowych. Słowo. Studia językoznawcze, 12, 157–170.
Rudnicka-Fira, E. (2017). Nazewnictwo firm pogrzebowych w świetle kultury funeralnej. W: I. Steczko, R. Dźwigoł (red.), Dialog z Tradycją (t. VI). Dawna i współczesna kultura funeralna (s. 553–569). Kraków: Collegium Columbinum.
Wysoczański, W. (2012). Umieranie i śmierć. Wielowymiarowość językowa. Wrocław: Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego.
Angelos, https://angelos.pl/ [dostęp: 5.06.2025].
Artystyczne urny, http://artystyczneurny.pl/ [dostęp: 5.06.2025].
Bunny&mommy, https://www.bunnyandmommy.com/ [dostęp: 5.06.2025].
Calvarianum, https://calvarianum.eu/ [dostęp: 5.06.2025].
Fundacja Tęczowy Kocyk, https://fundacjateczowykocyk.pl/ [dostęp: 5.06.2025].
Remember Forever, https://rememberme-forever.pl/ [dostęp: 5.06.2025].
Znicze ręcznie zdobione, https://rok-art.pl/ [dostęp: 5.06.2025].
Trumienki, https://trumienki.pl/ [dostęp: 5.06.2025].
Urna.com.pl, https://urna.com.pl/ [dostęp: 5.06.2025].
Wspomnienie.net, https://wspomnienie.net/ [dostęp: 5.06.2025].
Znicze Artystyczne, https://www.znicze-artystyczne.pl/ [dostęp: 5.06.2025].
Pobrania
Opublikowane
Jak cytować
Numer
Dział
Licencja
Prawa autorskie (c) 2025 Słowo. Studia językoznawcze
Utwór dostępny jest na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Użycie niekomercyjne 4.0 Międzynarodowe.
