Fundamenty rozwoju polityki oświatowej w Polsce w kontekście kompetencji cyfrowych

Autor

DOI:

https://doi.org/10.15584/polispol.2026.1.16

Słowa kluczowe:

polityka oświatowa, kompetencje cyfrowe, szkoła, transformacja cyfrowa

Abstrakt

Artykuł przedstawia fundamenty rozwoju polskiej polityki oświatowej w obszarze kompetencji cyfrowych na tle rozwiązań europejskich. Omawia ewolucję ram DigComp (1.0–3.0) i ich przełożenie na krajowe dokumenty strategiczne: Zintegrowaną Strategię Umiejętności 2030 oraz Politykę Cyfrowej Transformacji Edukacji 2024–2035 (PCTE). W artykule ukazano, że Polska stopniowo tworzy spójny system PCTE, wskazuje kierunki wdrożeń, a ZSU 2030 nadaje ramy, które MEN realizuje poprzez programy i standardy (m.in. prace nad Polską Ramą Kompetencji Cyfrowych dla Edukacji). W części operacyjnej przeanalizowano Ramowy Katalog Kompetencji Cyfrowych (RKKC) w ujęciu funkcjonalnym i przekrojowym oraz zapisy podstawy programowej. Diagnoza praktyki szkolnej ujawnia jednak nierówną dojrzałość cyfrową szkół. Autor rekomenduje: krajowe narzędzia diagnozy, standaryzację doskonalenia, projekty interdyscyplinarne, wzmacnianie dobrostanu, bezpieczeństwa cyfrowego, krytycznego myślenia oraz kompetencji związanych ze świadomym, odpowiedzialnym i etycznym wykorzystaniem sztucznej inteligencji.

Pobrania

Opublikowane

2026-03-30

Jak cytować

Warchoł, T. (2026). Fundamenty rozwoju polityki oświatowej w Polsce w kontekście kompetencji cyfrowych. Polityka i Społeczeństwo, 24(1), 215–227. https://doi.org/10.15584/polispol.2026.1.16

Numer

Dział

Artykuły