Wrażliwość etyczna funkcjonariuszy Służby Więziennej a godność osób uwięzionych doświadczających sytuacji wojennej

Abstrakt

Sytuacja uwięzienia, kontroli i deprywacji potrzeb, to znacząca, wymagająca eksploracji materia, która stanowi papierek lakmusowy dla motywacji, sensu życia i nadziei. Stanowią one kluczowe ogniwo procesu inkluzji społecznej. Niniejszy artykuł odwołuje się do wyjątkowych obszarów funkcjonowania człowieka w przestrzeni struktur społeczno-prawnych: w sytuacji wojny oraz w sytuacji uwięzienia. Celem jest uwrażliwienie na wybrane obszary działań specjalistów oraz priorytetowe działania polityki inkluzji społecznej wobec konkretnej kategorii beneficjentów. Traumatyczne doświadczenia wojenne nie odchodzą w niebyt, tak jak w niebyt nie odchodzi doświadczenie uwięzienia. W różny sposób determinują życie na dalszych jego etapach. Zasadne więc staje się egzystencjalne pytanie o sens cierpienia, sens życia, godność, nadzieję i szczęście. Jednym z wartościowych narzędzi w radzeniu sobie z zagrożeniem utraty sensu życia oraz pogrążeniu się w rozpaczy i beznadziejności, jest opracowana przez Viktora E. Frankla koncepcja logoterapii, zwana również terapią sensu. Emocje i rozum to dwa równie ważne i uzupełniające się bieguny natury ludzkiej. Z perspektywy naszej biografii, teraźniejszości oraz przyszłości stanowią one o działaniu intencjonalnym, nastawionym na wartości i przyczyniającym się do doświadczania sensu – drogi do wewnętrznej wolności.