Nadawca w przekazach medialnych stacji Polsat Sport – struktura, funkcje, strategie
DOI:
https://doi.org/10.15584/slowo.2025.16.15Słowa kluczowe:
kategoria nadawcy, tekst multimodalny, strategie nadawcze, funkcje przekazu, modusAbstrakt
Przedmiotem badań w artykule są przekazy stacji Polsat Sport (nadawane w TV i internecie). Celem dociekań było wskazanie sposobów istnienia i ujawniania się ujętego globalnie nadawcy z wykorzystaniem metody analizy tekstu medialnego. Wymienioną kategorię tworzą reprezentujący nadawcę instytucjonalnego różni hiponadawcy. Ich struktura i pełnione funkcje skorelowane zostały z typem przekazu. Mimo ograniczonych i różnych w danym typie tekstu możliwości kontaktu z odbiorcą, niezmienna w obu medialnych jednostkach jest postawa nadawcy instytucjonalnego. Jest sfokusowany na realizację strategii autopromocji i budowanie prestiżu marki i temu podporządkowuje wszystkie inne funkcje. Jednocześnie stara się wytworzyć specyficzną więź ze zbiorowym odbiorcą a także pośrednio interakcje pomiędzy jego przedstawicielami. Nadawca w kontakcie z użytkownikiem dowodzi znajomości jego oczekiwań i potwierdza to stosownym doborem obranych sposobów obrazowania rzeczywistości i jakością przekazywanych treści. W transmisji telewizyjnej dba, by w realizacji obrazu okiem kamery uchwycić najistotniejsze momenty sportowych zmagań. W komentarzu zaś stara się nie tylko omówić widoczne sytuacje, ale też poszerzyć wiedzę widza i zapewnić mu stosowną dawkę emocji. Na stronie serwisu polsatsport.pl nadawca podporządkowuje przekaz kategoriom: aktualności i ważności, dbając o clickbajtową strukturę kafelków. Wieloletni staż jako podmiotu mediów i konsekwencja w wywiązywaniu się z przypisanych mu ról stanowią o szczególnej pozycji analizowanego nadawcy u rzeszy odbiorców.
Downloads
Bibliografia
Bauer, Z. (2009). Dziennikarstwo wobec nowych mediów. Historia, teoria, praktyka. Kraków: Universitas.
Gerd, A. (2022). Wspólnoty cyfrowe, postrzeganie, społeczność. W: W. Czachur, A. Hanus, D. Miller (red.), Dyskurs, media, multimodalność (s. 271–290). Wrocław–Dresden: Oficyna Wydawnicza Atut.
Lachur, C. (2004). Zarys językoznawstwa ogólnego. Opole: Wydawnictwo Uniwersytetu Opolskiego.
Lewiński, P. (1999). Retoryka reklamy. Wrocław: Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego.
Lisowska-Magdziarz, M. (2009a). Media powszednie. Środki komunikowania masowego i szerokie paradygmaty medialne w życiu codziennym Polaków u progu XXI wieku. Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego.
Lisowska-Magdziarz, M. (2009b). Medialne reprezentacje wiedzy. W: M. Filiciak, G. Ptaszek (red.), Komunikowanie (się) w mediach elektronicznych. Język, edukacja, semiotyka (s. 186–203). Warszawa: Wydawnictwa Akademickie i Profesjonalne Spółka z o.o.
Maćkiewicz, J. (2023). Odbiorca medialny w erze Web 2.0. Media – Biznes – Kultura. Dziennikarstwo i komunikacja społeczna, nr 1 (14), 9–17.
Misiuk, S. (2021). Maksymalne zbliżenie do słuchacza. Kategoria potoczności w radiowych serwisach informacyjnych. W: E. Horyń, E. Młynarczyk, P. Żmigrodzki (red.), Język polski – między tradycją a współczesnością (s. 397–407). Kraków: Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu Pedagogicznego im. Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie.
Piotrowski, P. (2000). Szalikowcy: o zachowaniach dewiacyjnych kibiców sportowych. Toruń: Wydawnictwo Adam Marszałek.
Polaczek-Bigaj, M. (2017). Rola odbiorcy we współczesnym przekazie medialnym. Prawo i Społeczeństwo, (XVIII) 3. 191–202.
Rowe, D. (2004). Sport, Culture and the Media. London: Open University Press.
Skowronek, B. (2013). Mediolingwistyka. Wprowadzenie. Kraków: Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu Pedagogicznego im. Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie.
Ślawska, M. (2020). Multimodalność tekstu prasowego, czyli o relacji słowa i obrazu: przypadek reportażu Justyny Kopińskiej „Oddział chorych ze strachu” i grafiki Anny Reinert. Prace Językoznawcze, 22, 4, 203–218.
Trysińska, M., Pawelec, R. (2008). Wymiary potoczności. W: M. Trysińska, R. Pawelec (red.), Najnowsze słownictwo a współczesne media elektroniczne (s. 157–174). Warszawa: Wydawnictwo Naukowe Semper.
Fandom. Wikia o starej telewizji. Polsat Sport HD. https://staratelewizja.fandom.com/pl/wiki/Polsat_Sport_HD.
Kazimierska, A. (2024). Polsat Sport 1, 2 i 3 już nadają. https://satkurier.pl/news/236581/polsat-sport-1-2-i-3-juz-nadaja.html.
Kochmańska, W. (2016). O emocjach w odbiorze relacji meczu siatkarskiego (przyczynek do projektu metodologii badawczej). Słowo. Studia językoznawcze, 7, 25–35. https://repozytorium.ur.edu.pl/server/api/core/bitstreams/dd229d05-6f56-4a92-8df4-d45e62b3c593/content.
Muraszewski, S. (2021). Piłka na szklanym ekranie – 55 lat od pierwszego turnieju mistrzowskiego transmitowanego w Telewizji Polskiej. https://sport.tvp.pl/54240886/pilka-na-szklanym-ekranie-55-lat-od-pierwszego-turnieju-mistrzowskiego-transmitowanego-w-telewizji-polskiej.
Organista, N., Halter-Bogołębska, M. (2019), Kultura – Społeczeństwo – Edukacja, 2 (16), 203–223. adodot,+KSE_2(16)_2019_pl_N_Organista_M_Halter_Bogolebska.pdf.
Polsat Sport 1. https://pl.wikipedia.org/wiki/Polsat_Sport_1.
Polsat Sport kończy 22 lata (2022). https://www.polsatsport.pl/wiadomosc/2022-08-11/polsat-sport-konczy-22-lata/.
Warchala, J. (2003). Kategoria potoczności w języku. Katowice: Wydawnictwo Uniwersytetu Śląskiego. file:///C:/Users/wkoch/Downloads/Warchala_Kategoria_potocznosci_w_ jezyku-2.pdf.
Woźniak, W. (2011). Najlepsi na świecie... O fenomenie siatkówki i jej kibiców w Polsce. https://core.ac.uk/download/pdf/71971758.pdf.
Pobrania
Opublikowane
Jak cytować
Numer
Dział
Licencja
Prawa autorskie (c) 2025 Słowo. Studia językoznawcze
Utwór dostępny jest na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Użycie niekomercyjne 4.0 Międzynarodowe.
