Zmiana systemu i procedur ochrony wschodniej granicy Polski po atakach hybrydowych ze strony republiki Białorusi i wybuchu wojny na Ukrainie

Abstrakt

Zapewnienie suwerenności państwa i bezpieczeństwa jego obywateli wymaga wielu przedsięwzięć dyplomatycznych, administracyjnych czy zarządczych. Jednym z podstawowych obowiązków państwa w obszarze bezpieczeństwa jest dbałość i troska o swoje granice, które wyznaczają jurysdykcję i zwierzchność władzy państwa nad swoim terytorium, pozostając jednocześnie jednym z elementów systemu bezpieczeństwa narodowego. Ochrona granic państwa to przede wszystkim szereg przedsięwzięć administracyjnych i fizycznych w zakresie jej nienaruszalności, ale również utrzymywania systemów, umożliwiających ewidencjonowany, zgodny z prawem, ruch graniczy osób i towarów.

Celem artykułu jest ukazanie problematyki ochrony granic Polski w kontekście dynamicznych zmian geopolitycznych i regionalnych. Pojawiające się w ostatnich latach zagrożenia, szczególnie w obszarze granicy wschodniej wymusiły wdrożenie szeregu przedsięwzięć prewencyjnych czy mających zapewnić bezpieczeństwo wewnętrzne naszego państwa. Zagrożenia bezpieczeństwa wynikały przede wszystkim z destabilizacyjnej i prowokacyjnej polityki Federacji Rosyjskiej, która przeobraziła się w wojnę na Ukrainie i sterowany również przez Rosjan kryzys migracyjny na Białorusi. Uwzględniając zaistniałe zagrożenia Polska skupiła się na wzmacnianiu swojej obronności, modernizacji infrastruktury granicznej w perspektywie zapewniającej stabilność i bezpieczeństwo w Polsce ale również w całym regionie Europy Środkowo-Wschodniej.

W kontekście aktualnych potencjalnych wyzwań i zagrożeń transgranicznych bezpieczeństwa Polski, celem głównym rozważań niniejszego artykułu będzie próba znalezienia odpowiedzi na pytanie: w jaki sposób zapewnić bezpieczeństwo polskiej granicy wschodniej w aktualnym środowisku bezpieczeństwa oraz jakie w tym celu zrealizowano przedsięwzięcia?